klik hier om het lettertype te vergroten.

De dag dat mijn moeder werd opgenomen op de afdeling voor dementerende bewoners in het woonzorgcentrum in ons dorp stond de tijd even stil.
Als enige zoon had ik haar opname zorgvuldig voorbereid en we waren samen een paar keer in het WZC op bezoek gegaan. We werden er telkens hartelijk onthaald en moeder begreep het allemaal wel niet goed, maar ze maakte geen enkel bezwaar.
Helemaal anders verliep de dag van opname. Moeders verzet was enorm, ze weigerde binnen te stappen en noodgedwongen werd ze met een rolstoel binnen gereden. Het afscheid die eerste dag viel me heel zwaar. Ik twijfelde of ik wel de juiste beslissing genomen had.

Vorige week was het verjaardagsfeest voor alle jarigen van de maand en aan tafel, naast mijn moeder en tussen de medebewoners en hun familie, voel ik me intussen gesteund in deze moeilijke keuze. Ik ben het personeel zeer dankbaar voor het geduld en de expertise waarmee ze omgaan met mijn moeder. Ik voel me opgelucht dat mijn moeder zich nu veilig(er) en geborgen voelt en ik haar in alle rust kan bezoeken.